چند سال پیش داستانی خواندم، در این مضمون که یک نقاش حرفه ای، نقاشی زیبایی را به میدان شهر می آویزد و از مردم میخواهد تا با قلمی که در آنجا است، قسمت هایی ار نقاشی که نیاز به بهتر شدن دارد، مشخص کنند. روز بعد وقتی شاگردش دنبال نقاشی می رود، متوجه می شود تمام نقاشی نقطه نشان شده است. نقاش، روز بعد، نقاشی دیگری را می فرستد. این بار از مردم می خواهد تا قسمت هایی که نیاز به بهتر شدن دارد را خودشان نقاشی کنند. نقاشی این بار دست نخورده بر می گردد.

می خواهم بگویم، گاهی وقتی با آدم ها مشورت می کنیم هم همین اتفاق می افتد. ما آدم ها بلدیم خوب ایراد بگیریم اما نوبت به پیشنهاد جایگزین که می رسد نظری نداریم. به نظرم گاهی و در بعضی شرایط فقط این خودمان هستیم که خودمان را می فهمیم. این خودمانیم که می توانیم بهترین تصمیم را برای خودمان بگیریم. و در نهایت تصمیم با خودمان است.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی و پشتیبانی : آسان پرداز